ENG

I am writing this text on the occasion of Kasper De Vos’ exhibition ‘Peace Nuts’ at Kunsthal Gent.

My first encounters with De Vos’ work date back to the group exhibition ‘Reclining Nudes’ organised by the NICC in 2019 at the Royal Academy of Fine Arts in Antwerp. That particular work consisted of a simulated studio where he was actively working on an enlarged hand, around
2 metres tall, in modelling clay. This was made using a realistic plaster cast of his partner’s hand as a model.
In that studio, you could find the typical sculptor’s para- phernalia as well as the book ‘The Craftsman’ by Richard Sennet. A book that, through the course of events and our professional as well as friendly relationship, is now in my possession. I got to about page 80, Kasper about page 20, I suspect, as that is where his markings and notes ceased. Regardless of whether either of us has read this work, it is still a good way to immerse yourself in the life and work of Kasper De Vos.

The exhibition consists of six acorn-shaped sculptures made from different types of wood. The size of these sculptures is directly proportional to the trunks used and, as with much traditional sculpture throughout history, the body of the maker. The types of wood used are oak, ash, cherry, lime and poplar. Logically, one might easily assume that all acorns would also be made of oak, but the types of wood used have, rather by chance, offered themselves to Kasper on his various travels.

The oak, cherry and lime he used came from Austria, where he has stayed twice in recent years in a remote location in the countryside. It was also here that the idea for the sculptures sprouted.

The poplar, which he experimented with to create the only completely hollow sculpture in the series, comes from West-Flanders. The reason for making it hollow was to prevent the cracking and splitting that easily occurs when working with solid wood. Later, he decided that this crack- ing and splitting was simply a natural characteristic of the material. The region where he sourced the wood is near the place where, two summers ago, he co-founded a new initiative called ‘Meer Meer’, a gathering for young artists with an emphasis on collaboration and community.

Finally, there is the ash. It happened upon his path during a residency in Jester in Genk, where he largely completed the other sculptures for the exhibition.

That which is depicted, namely acorns, is actually a fairly simple and direct continuation of a significant part of
his oeuvre. Many types of food and other elements from nature, made from different materials and with varying

degrees of figuration, already featured in his work. The name of the exhibition and also the reason for creating the wooden sculptures stems from his association with the image of a bomb and the shape of an acorn. The fact is that both the bomb and the acorn are ‘designed’ to fall with their points facing downwards. One to destroy, the other to multiply. This formed the ‘point of departure’ for the works and, by extension, the exhibition.

The sculptures are presented around the pavilion on
the upper floor of Kunsthal Gent, where solo exhibitions are normally held. Whether it is even possible to organ- ise a true solo exhibition at Kunsthal Gent is debatable, given the multitude of projects and events they organise.
I am referring largely to the permanently installed and constantly evolving ‘Endless Exhibition’, a concept by Prem Krishnamurty and executed by Kunsthal Gent. This consists mainly of monumental sculptures and installa- tions located in the large hall of the former monastery.
The self-built space that the organisation of the artspace allocates to their ‘solos’ is therefore peculiar and requires a certain ‘suspension of disbelief’ from the public. As a kind of response to this, Kasper has chosen to open up three sides of the pavilion, which is normally a white cube with its entrance as far away as possible from the ‘Endless Exhibition’, and to embrace this context that is unique to Kunsthal Gent.

The sculptures rest on pieces of recycled material from the modified pavilion. Inside the pavilion itself there is a table made from the same recycled material. The table
is an approximate copy of the pavilion, on top of which stands a cardboard model of, once again, the same pavil- ion. Around the cardboard model there are lying bronze acorns, this time life-size. I find it interesting that I initially saw and described them in an earlier version of this text as ‘miniatures’, when in fact they are exact copies of the original found in nature. If the large acorns refer to bombs, then these ‘small’ versions are more like bullets.

In his own words, Kasper’s exhibition is a play with scale, space and matter. My own interpretation is that the exhibi- tion is a symbiosis between his initial ‘point of departure’, a casual thought that originated in the Austrian forests, and the reality of ‘exhibiting’ and the specific space and context in which this must take place. The final touches

to the sculptures were made in the exhibition space itself. The reason for this, I suspect, or rather imagine, is that he wanted to merge the social and spatial context of Kunsthal Gent with his normal, introspective way of working. In this way, he achieves a holistic result that he could not have achieved on the basis of his ‘idea’ alone.

NL

Ik schrijf deze tekst naar aanleiding van de tentoonstelling ‘Peace Nuts’ van Kasper De Vos in Kunsthal Gent.

Mijn eerste ervaringen met het werk van De Vos gaan terug tot de groeps-tentoonstelling ‘Reclining Nudes’ georgani- seerd door het NICC in 2019 in de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten in Antwerpen. Dat specifieke werk bestond toen uit een gesimuleerd atelier waar hij actief werkte aan een uitvergrootte hand van ongeveer 2m groot in boetseerklei. Deze werd gemaakt op basis van een realistisch afgietsel in gips van de hand van zijn partner. In dat atelier vond je de typische beeldhouwers-parafernalia terug zowel als het boek ‘De Ambachtsman’ van Richard Sennet. Een boek dat zich door de loop der dingen en onze professionele zowel als vriendschappelijke relatie nu in mijn bezit bevind. Ik ben geraakt tot ongeveer de 80ste pagina, Kasper tot de 20ste vermoed ik aangezien daar

zijn markeringen en aantekeningen ophielden. Los van het feit of eender van ons dit werk gelezen heeft is het toch een goed middel om jezelf te kunnen in leven in het leven en werk van Kasper De Vos.

De tentoonstelling bestaat uit zes eikel-vormige sculpturen uit verschillende houtsoorten. De grootte van deze sculp- turen staat rechtstreeks in verhouding met enerzijds de gebruikte stammen en anderzijds, zoals veel traditionele beeldhouwkunst uit de geschiedenis, het lichaam van de maker. De gebruikte houtsoorten zijn eik, es, kers, linde

en populier. Logischerwijs zou je er gemakkelijk vanuit kunnen gaan dat alle eikels ook uit eik zouden bestaan maar de gebruikte houtsoorten hebben, eerder door toeval, op Kasper’s verschillende tochten zichzelf aange- boden. De eik, kers en linde die hij gebruikte zijn afkomstig uit Oostenrijk, waar hij in de laatste jaren tweemaal op

een afgelegen plek in de natuur verbleef. Het is ook hier waar het idee voor de sculpturen ontsproot. De populier, waarmee hij experimenteerde om als enige in de reeks
een volledig holle sculptuur van te maken, is afkomstig uit West-Vlaanderen. De reden om deze hol te maken was om het scheuren en barsten dat gemakkelijk voorkomt bij het werken met massief hout te vermijden. Later besluit
hij dat dit scheuren en barsten gewoon de natuurlijke eigenschap van het materiaal is. De regio waar hij het hout vandaan haalde is in de buurt van de plek waar hij sinds twee zomers mede een nieuw initiatief startte genaamd ‘Meer Meer’, een bijeenkomst voor jonge kunstenaars met een nadruk op collaboratie en gemeenschap. Ten laatste is er de es. Deze kwam op zijn pad tijdens een residentie in Jester te Genk, waar hij grotendeels de rest van de sculp- turen voor deze tentoonstelling afwerkte.

Het afgebeelde in de werken, zijnde eikels, zijn eigenlijk een vrij simpele en rechtstreekse verderzetting van een aanzienlijk deel van zijn oeuvre. Vele types voedsel en andere elementen uit de natuur uit verschillende materi- alen en niveaus van figuratie passeerden al de revue. De naam van de tentoonstelling en ook de aanleiding voor het maken van de houten sculpturen komt voort uit zijn

NL 30.01—03.05.2026

associatie met het beeld van een bom en de vorm van
de eikel. Het is namelijk zo dat zowel de bom als de eikel ‘ontworpen’ zijn om met de punt naar beneden te vallen. De één om te vernietigen, de ander om te vermenigvuldi- gen. Dit vormde het ‘vertrekpunt’ voor de werken en in het verlengde daarvan de tentoonstelling.

De sculpturen worden gepresenteerd rond het paviljoen op de bovenverdieping van Kunsthal Gent waar normaal gesproken de ‘solotentoonstellingen’ plaats vinden. Of
het überhaupt mogelijk is om in Kunsthal Gent een zuivere solo-tentoonstelling te organiseren valt te betwisten door de veelheid aan projecten en evenementen die ze orga- niseren. Ik refereer grotendeels naar de permanent geïn- stalleerde en constant evoluerende ‘Endless Exhibition’, een concept van Prem Krishnamurty en uitgevoerd door Kunsthal Gent. Deze bestaat hoofdzakelijk uit monumen- tale sculpturen en installaties die zich bevinden in de grote hal van het voormalige klooster. De eigen-gebouwde plek die de organisatie van de kunsthal toewijst aan hun ‘solo’s’ is hierdoor eigenaardig en vereist van het publiek een zekere ‘suspension of disbelief’. Als een soort van reactie hier op heeft Kasper ervoor gekozen om het paviljoen, wat normaal gezien een witte kubus is waarvan de ingang zo ver mogelijk weg is van de ‘Endless Exhibition’, aan drie zijden open te maken en deze context die uniek is aan de Kunsthal Gent te omarmen.

De sculpturen rusten op stukken gerecupereerd materiaal afkomstig uit het gemodificeerde paviljoen. In het pavil- joen zelf staat er een tafel die gemaakt is van datzelfde recuperatiemateriaal. De tafel is een bij-benadering-kopie van het paviljoen waarop er op zijn beurt een kartonnen maquette van, opnieuw, hetzelfde paviljoen staat. Rond de kartonnen maquette liggen er bronzen eikels, ditmaal op ware grootte. Ik vind het interessant dat ik ze in eerste instantie zag en beschreef in een vorige versie van deze tekst als ‘miniaturen’ terwijl ze eigenlijk exacte kopieën zijn van het origineel dat in de natuur voorkomt. Als de grote eikels refereren naar bommen dan zijn deze ‘kleine’ versies eerder kogels.

In zijn eigen woorden is Kasper’s tentoonstelling een spel met schaal, ruimte en materie. Hoe ik het zelf benader is de tentoonstelling een symbiose tussen zijn initiële ‘ver- trekpunt’, een terloopse gedachte die zijn kiem kent in de Oostenrijkse bossen, en de realiteit van ‘het tentoonstel- len’ en de specifieke ruimte en context waarin dat dient
te gebeuren. De laatste hand aan de sculpturen werden gelegd in de tentoonstellingsruimte zelf. De reden hiervoor vermoed ik of eerder gezegd fantaseer ik zelf, is dat hij de sociale en ruimtelijke context van de kunsthal wou laten versmelten met zijn normale, introspectieve manier van werken. Op die manier komt hij tot een holistisch resultaat dat hij aan de hand van slechts zijn ‘idee’ niet had kunnen bereiken.